Splendor Najjaśniejszej

Wenecja, brama między Wschodem a Zachodem, miejsce nieograniczonej wyobraźni, skrzyżowanie wszelkich możliwych wpływów intelektualnych, artystycznych, handlowych i politycznych. I oczywiście jedna z muzycznych stolic XVII-wiecznej barokowej Europy. Mimo swej niezwykłości, Bazylika św. Marka nie była jednakże jedynym muzycznym centrum Serenissimy – szczególnie ważne były poświęcone gloryfikacji boskości potężne instytucje tzw. „Scuole Grandi”, które dawały honorowe miejsce wybitnym muzykom, regularnie goszcząc takich tuzów, jak Giovanni Gabrieli, Alessandro Grandi, Giovanni Picchi, Giovanni Croce i wielu innych mistrzów kompozycji. Jako jedna z najbogatszych, Scuola Grande di San Rocco, założona w 1480 roku, wyróżniała się majestatycznymi ceremoniami, którym towarzyszyła wspaniała i awangardowa – jak na tamte czasy – muzyka. Stabilność miesięcznych pensji i ich potencjał wzrostu były szczególnie atrakcyjne dla profesjonalistów. Wśród nich był Giovanni Picchi, urodzony w Wenecji w 1572 roku, organista, lutnista, kompozytor i prawdopodobnie uczeń Croce. Po śmierci Giovanniego Gabrielego, bez powodzenia ubiegając się o stanowisko organisty w San Rocco, Picchi stanowczo sprzeciwiał się wynikowi konkursu, do tego stopnia, że ​​Scuola Grande musiała zorganizować nowy – kompozytor… odmówił jednak udziału. Utrzymywał bardziej pokojowe stosunki z weneckimi rodami szlacheckimi, co przyczyniło się do rozpowszechnienia jego twórczości. W jego Canzoni da Sonar, dedykowanych dowódcy armii Serenissimy, odnajdujemy zarówno wzniosłe i rygorystyczne dziedzictwo rodziny Gabrielich, jak i kaprys nowoczesnego stile moderno, z podwójnymi chórami i mniejszymi ansamblami, w których Picchi demonstruje pełne mistrzostwo w operowaniu barwami instrumentalnymi.